donderdag, 18 oktober 2007 02:00
Eerder gepubliceerd in vm002.
“Hoy, Utopia… kun je me eens zeggen wie hier het licht heeft uitgedaan en waarom m’n mond vol zand zit , m’n oren zo jeuken en m’n ogen aanvoelen alsof er beton is ingegoten?” Zijn het nu zijn gedachten of werkelijke woorden, géén haan die ernaar kraait.
John heeft ‘r het onbeweeglijke tijdloze gissen naar. Toch dat het gissen in z’n gedachten wordt vergezeld door een spaarzaam naderbij sluipend diep sissend geluid. “Oei. ‘k Ben opgeslokt door een vraatzuchtige reuze regenboogslang…of… ‘k ben nog aan ’t verdampen door een blikseminslag…of m’n vlieger en ik zijn meegezogen in een zwart gat”, vertellen miljoenen stemmen van lichtjaren ouderdom aan Johns tussen z’n oren botsende wild hypersnelle kookpuntgeladen gedachten, en dit: “Prehistorische vliegers die nu soms nog opduiken,…ufo’s…? De Bermudadriehoek kan omgekeerd ook een vlieger aan lijnen zijn, gestuurd vanuit andere dimensies, wat ‘r aards boven kruist is plots onzichtbaar…”. “Hey gozer, géén paniek, ‘k heb je bijna zover dat je vrij en los bent, maar m’n blaas is ook bijna leeg”, brult Utopia in de teljoorgrote oorschelp van Johns linkerzijde. “Wwbfrbfrlbfl, grolgrolgrloblblubblaaaaahbwaaaah! What the f**k! Stinkt & smaakt dat hier naar lauwwarm appelsap en zeemzoete oudewijvenpis??”, gromt John. Onderwijl brokken zeezand en minischelpjes uitproestend en stroperig zand uit z’n ooghoeken sijpelt. “Tja, die ferme straal katerpis was wel nodig om je vanonder ’t zand te krijgen hoor”, claimt Utopia, “en alle gekheid op een bebloesemd stokje, jouw vlieger heeft nou al 36 backspins gemaakt, dringend tijd om die actie om te keren, je hebt het wereldrecord van Positivo Hugo Maes verbetert met 1 turn meer”. Zo gezegd zo gedaan, 36 backspins in de andere richting en de vlieger dan soepel mits een 2pointslanding op ’n golfbreker gepositioneerd. “Moet je kijken wat daar komt aandrijven, zo’n kwal heb ik nog nooit van m’n 9 levens gezien, kom we zullen ‘ns dichter gaan”, stemt Utopia in z’n eentje. En zo dan stappen zij samen erheen daar naartoe. Warempel een enorm exemplaar dat daar stil ligt te dobberen op de zacht kabbelende golfjes. Duizenden lichtjes flikkeren en flonkeren in die enorme doorschijnende halve koepel. “Ik zie letters en woorden”, fluistert Utopia. “Wat zeg je me nou?”, rukt John verwonderd geschrokken uit z’n schurend keelgat, “wat lees je met je prinselijke tijgerblik?” “Luister aandachtig, ‘k voel in m’n snorharen, ’t is een cosmische interpretatie over je vliegerhobby. Luister, de tekst herhaalt zich opnieuw…ik lees:
Niet de wind speelt met je zinnen
Niets is zo vrij als in dromen
de zee, nee zelfs de meeuwen niet
Je kan je wel zo voelen;
langs de lijnen, door je armen
tot de grond onder je voeten,
de wind is slechts je speelgoed
jij beeldt de lucht uit.
De schaduw van de vlieger
streelt speels de oude warme aarde
als jij ooit het meisje van je dromen.
Gedicht van Alice Boa, speciaal geschreven voor vliegervrienden
en deze column. Waarvoor Hartelijke dank.
Daar hebben onze beide vrienden toch nog wel eventjes héél wat tijd bij nodig om te bekomen. Dus gaan ze broederlieflijk samen knus bij mekaar zitten op ’n kleurig hoopje schelpen en laten zich verwonderd wegdromen door het dansende letterspel in dat rustig dobberende kwallenlijf
| < Vorige | Volgende > |
|---|