vrijdag, 06 juli 2007 02:00
Eerder gepubliceerd in vm001.
Net als een hele hoop vrouwen hoopte ik op een partner die af en toe thuis zou zijn, me zou vergezellen bij het boodschappen doen, dingetjes met me kocht. Maar mijn man kocht een trickvlieger.
Omdat hij er nog niet zo veel van terecht bracht en het bleef bij een trucje, boekte hij voor ons samen een romantisch weekend in een gezellig hotelletje in Egmond aan Zee. Hoewel mijn man beweerde dat er niets tussen onze liefde zou kunnen komen was dat weekend voor mij een eye-opener. Mijn spannende iets doorschijnende witte zomerjurkje is het hele weekend in de koffer gebleven omdat ik met een dikke winterjas aan de hele dag op het strand heb moeten kijken naar zijn nieuwste tricks. Er werd op het strand druk gepraat met andere “liefhebbers van de vliegersport” (vliegersport, op dat moment een voor mij nog nieuw begrip) en ik mocht toekijken. Dat weekend werd memorabel. Het was voor mijn man het begin van een regelrechte verslaving en voor mij het begin van een lang gevecht tussen zijn liefde voor de vlieger en voor mij. Er werden nog meer films gekocht, alle vlieger-evenementen werden afgestruind op zoek naar nieuwe kennis en ongevraagd krijg je er als vrouw een nieuw leven bij; er is een vliegertje geboren in het hart van mijn echtgenoot! Ik kan eindeloos vertellen over de martelslagen en de strijd die ik voer voor mijn rechten als vrouw naast een vliergerman of zoals ze dat zelf noemen; “piloot”. “Ze” spreek ik bewust over, want het blijkt een hele cultuur te zijn dat vliegeren, met tientallen freaks verspreid door heel Nederland en ver daarbuiten. enfin, om een lang verhaal wat in te korten is de situatie nu als volgt: door de week wordt er natuurlijk gewoon gewerkt en mag ik de vrouw zijn van, alsof er niets aan de hand is maar de weekende zijn van de vlieger en zijn vriendjes. Echter als het mooi weer wordt en wind is OK, dan bestaat ook mijn doordeweekse leven uit doorgekookte spruitjes en tot moes verpieterde aardappelen. Hij is dan niet meer uit het weiland te trekken. Van een gezonde balans is dan ook niet meer te spreken. Ik ben uiteindelijk niet meer de vrouw naast, maar de vrouw achter de vliegerman. Ter compensatie heb ik onlangs een leuk cabriootje van hem gekregen zodat ik me ook kan gaan vermaken volgens hem. Maar waar het eigenlijk op neer komt is dat ik ongevraagd een “vliegervrouw” ben geworden. En het zal je niet verbazen... ik ben niet alleen! Er zijn meer vrouwen van mijn soort heb ik gemerkt. En zo samen vorm je dan al snel je eigen subcultuur. Ongevraagd ben je een aantal dagen per jaar toch op elkaar aangewezen als je niet wil wegrotten in een vochtig tentje ergens langs een stukje groen in Nederland. Je zoekt elkaar dus toch op. Als vliegervrouw vindt ik echter dat wij vliegervrouwen ons nog sterker kunnen profileren, wij willen ook een rol!!! Wij willen ook deel uitmaken van het ogenschijnlijke plezier dat onze mannen beleven aan de vliegers. Tot die tijd zal ik me behelpen met de gedacht dat het ook weer een keer winter wordt en dus vroeg donker. Met een beetje geluk vindt mijn man het niet leuk om in het donker te vliegeren en kan ik hem toch weer in de avonden thuis verwelkomen. Zo niet... dames help!!! Laat iets van je horen, ik ben benieuwd naar ons lotgenotenleed.
Een vliegervrouw.
| < Vorige |
|---|