Magazine - Columns

donderdag, 28 augustus 2008 02:00 Geschreven door Frank de Deken

“Vrienden. Een grote plicht noopt me jullie een tijdje te verlaten”, zucht Dalai aan de rijkelijk gevulde ontbijttafel. Utopia en John kijken verschrikt op en staren hun reisgenoot verbijsterd en heftig bibberend aan. Alle drie hun blikken kruisen zich pal in ‘t midden van het ronderode kastanjehouten tafelblad, in de pogoënde lichtvlam van de kruidengeurige lichtkaars versmelten hun individuele gedachten. Stilte vult de stilte, droefenis en nieuwsgierige vragen wellen op bij Utopia en John. “Ik moet hoogstspoedig, ...zo snel mogelijk, ... ...vlugger dan het ogenblik van een schalkse knipoog…, ... terug naar m’n residentie in McLeod Ganj bij Dharamsala. D’r zijn vurige oproer, gewelddadige rellen en bloederige schermutselingen aan de gang in Tibet…”, fluistert de Lama met z’n diep ronkende basstem, “Wij varen dadelijk naar ‘t Lifeboat Station van Selsey. ‘k Zal jullie daar aan land zetten. John, jij moet daar je mooiste vlieger uithalen, aan lange lijntjes hangen en steeds herhalend 2 Axels links, Lazy Suzan, Up the Fountain, 2 Axels rechts vliegeren. Zonder ophouden. Dit is het signaal waardoor een vriend van mij jullie zal vergezellen en verwelkomen.
Wij gebruiken deze techniek met vliegers ook in Tibet om berichten te seinen naar verafgelegen plekjes.”Oeps!; …slik, …kuch-kuch…”, is ’t enige geluid dat John nog verzinnen kan. “Géén probleem, we zullen ons goed gedragen. Ja toch John?”. Met die korte zin, maakt Utopia duidelijk dat de teerling van de nabije toekomst is geworpen. Julius Caesar had ook ooit zo iets gezegd toen hij een belangrijke beslissing had genomen ten tijde van z’n veldslagen in Oud Europa. John kan enkel knikken ter herkenning van het grote gezag en rustwekkende gelatenheid die Utopia uitstraalt. Want John kan zich soms wel eens als de koppige ezel en ’t wilde zwijn gedragen. Wat op zich geen probleem oplevert in een isolatiecel of in de woestijn mijlenver van een bewoonde plaats of bij de Dalai Lama. Maar in Engeland?… Het voetbalhooliganisme is in vergelijking een vliegenscheet tegenover dat wat John tijdens een uitgelaten bui aanricht. “Zo jongens, waarde vrienden, we zijn er. Kijk, daar is de plek waar je gaat vliegeren, John. Ik zal voor een tijdje onderduiken. Veel woorden hoeven nu niet. Tot wederziens, tot wederhoren!”, zegt Dalai. En hopla. Zo staan onze vrienden nu op het strand van Engeland. Utopia geeuwt breeduit. John haalt z’n mooiste vlieger uit, steekt ‘m vlotjes ineen, hangt de lijntjes ‘raan. Een zachte warme zuiderzeebries blaast z’n kleurige kite naar de top van het windvenster. “k Zal een ritmisch lied voor je zingen terwijl je trickt, ’t zal je ballet een bezienswaardig tempo uitschilderen bij zonsondergang”, vertelt Utopia aan John. En zo gebeurt. Utopia zingt magistraal uit volle borst en John trickt op topniveau de tricks die onze Dalai Lama vooropgesteld had.

< Vorige		Volgende >