donderdag, 28 augustus 2008 02:00
We lopen al weer een tijdje mee in het circuit van vliegeraars en hippe piloten. We gaan trouw mee naar festivals en meetings en meer van dit soort bijeenkomsten waar bier gedronken wordt uit blikjes en frikadellen niet in de frituur soppen maar lekker op de barbecue geroosterd worden. Iedereen is in principe gelijkwaardig en ouderwetse knokpartijen komen nooit voor. Elke piloot kent elkaar en niemand wordt openlijk slachtoffer van een roddelmanie van deelnemers of omstanders. Er wordt altijd veel gelachen en het woord gezellig hangt als een dekentje over deze groep mensen. Ik maakte daar als vliegervrouw dan ook deel van uit. Maakte dus! Ik leg er uit, finito, basta, klaar, over, deur dicht enz enz. Zucht.....
Wat is er dan gebeurd?! Nou ik ben druk geweest met het baren van een nieuwe vliegeraar. Vol op in de voorbereiding natuurlijk. Waggelend met een skippybal in mijn buik door de velden want ja, zo’n ongeboren vliegeraar krijgt de eerste indrukken al in de buik mee heb ik eens gelezen. Lezers van mijn vorige column hebben kunnen meelezen over de voorbereiding van dit wonder. Ik kende mijn verantwoordelijkheid als vliegervrouw dus geef je zo’n ongeboren baby dat mee wat je kan, een goede opleiding. Alles voor de voorbereidingen van onze nieuwe wereldkampioen, de wedstrijdgeest al kweken in de buik. Het noodlot wil echter dat het geen stoere vliegeraar is geworden maar een schattig prinsesje!!!! Drama natuurlijk, de wereld op zijn kop. Wat nu? Natuurlijk zijn we getroost door de groep met lieve woorden zoals: een meisje kan toch ook wel een beetje vliegeren??. Nou ja een beetje dan, voor spek en bonen. En natuurlijk de opmerking ach zo erg kan het toch niet zijn? Heb je ooit een meisje gezien met een trickvlieger????? Nou ik dus niet!!!! meisjes willen op ballet en op paardrijden en gaan dus niet met een vieze tutu de weilanden in met een vlieger. Ik moet deze teleurstelling nog zien te verwerken de aankomende periode, welke dus in het teken zal staan van diepe rouw. Er zit maar een ding op en dat is gewoon weer opnieuw zaaien voor een stoere piloot.
Hoewel ik de vliegermanie in Nederland in het verleden heb vervloekt, voelt het wel erg definitief als je er dan ook echt niet meer bij hoort. Nee ik ben thuis jurkjes aan het strijken. Vroeger zou iik hier van hebben gedroomd maar ik had er natuurlijk helemaal geen rekening mee gehouden, het zou een echte vliegeraar worden. Ben je dan als vrouw van een piloot nog wel een vliegervrouw? Mijn man kon daarop volmondig nee antwoorden, en zei dit terwijl hij een blikje bier opende en zijn vliegers inpakte voor een weekendje met de jongens. Volgens hem hoef ik er de aankomende jaren niet meer op te rekenen en moet hij helaas alleen gaan naar de wilde weekenden. De grijns op zijn gezicht was slechts ter decoratie van zijn verdriet hierover natuurlijk.
Au revoir vliegervrienden, adieu vliegervrouwen, jullie moeten het voorlopig zonder mij doen.
| < Vorige | Volgende > |
|---|