Magazine - Columns

donderdag, 28 augustus 2008 02:00 Geschreven door Wilfred Legebeke

Tsja, hoe kom je in het vliegerwereldje terecht? En wat vind je er dan van? Als “rookie” wil ik eens proberen om op papier te zetten hoe een en ander gekomen is.

Al sinds een flink aantal jaren gaan wij met het gezin in de zomervakantie naar Terschelling, een heerlijk eiland met vooral grote stranden.

De kinderen zijn klein en als er één bij een buitenlandse vakantie na een half uur al bijna kotsend op de achterbank zit omdat ze wagenziek is, dan is de keus voor een prachtig eiland als Terschelling gauw gemaakt. De kinderen zijn klein en je koopt bij de supermarkt een vlieger, want dat is leuk voor de kinderen als je op het strand bent. Het gaat dan net als bij de modeltreinen: op het moment dat de kinderen het niet meer leuk vinden, ga je er zelf veel plezier in krijgen.

Nou was er op Terschelling een vliegerwinkel en daar heb ik mijn eerste serieuze vlieger gehaald, een Beetle 2100 met een wind range booster kit, een setje applicaties waarmee je de trickcapaciteiten van de vlieger kon beïnvloeden en waarmee je de vlieger geschikt kon maken voor hardere wind. Wat een heerlijke vlieger op dat moment, het vloog stukken beter dan de supermarktvlieger (als ik de vlieger nu pak, kan ik er niets meer mee).

Maar goed, je staat lekker te vliegeren, van links naar rechts en loopings maken en van tricks weet je nog helemaal niets. Totdat je op het strand mensen ziet die toch, in mijn ogen, wel hele rare dingen aan het doen zijn met hun vlieger. Contact is gauw gelegd en zo heb ik in het recente verleden op het strand van Terschelling gesproken met Bram Bijlhout en Harold Slit. Vol enthousiasme konden zij vertellen over het vliegeren. Een wereld ging voor mij open. Pogingen om hetzelfde te doen als wat ik gezien had eindigde steevast in ongewilde neuslandingen en andere mogelijke crashes. Het was toch niet zo gemakkelijk als het eruitzag. Een reden des te meer om nog dieper in de vliegermaterie te duiken. Een boek werd aangeschaft, Stuntvliegers het handboek, van Horst, Velthuizen en Pit. Een prachtig boek met bouwbeschrijvingen, diverse soorten vliegers en een aantal beschreven tricks. En elke vakantie ging steevast het boek en mijn twee vliegers in de bagage mee, want ik had inmiddels een tweede vlieger aangeschaft, een White Magic van Siegers Vliegers. En maar oefenen en oefenen en af en toe lukte er wat. Een trots gevoel gaf dat. Dus ’s avonds de trick weer eens doorlezen en overdag weer oefenen en ik vond het al heel wat als ik de vlieger aan de zijkant van het windvenster netjes op beide vleugels kon neer zetten. Daar stond ik dan op het strand met een zelfvoldaan gevoel.

Alles is daarna voor mij in een stroomversnelling gekomen nadat Vliegers & Co hun winkel in Deventer openden, nu bijna vijf jaar geleden. Bij het 3e festival van Kites over Deventer heb ik een Level Two van Level One aangeschaft. Maar vliegeren tijdens het festival lijkt er in Deventer bijna nooit in te zitten, omdat het meest belangrijke element, de wind, het meestal laat afweten. Ja, waarom een Level Two? Prijstechnisch een mooie instapvlieger en “mit viel Trickpotenzial”. De informatie die op internet te vinden is, gaf aan dat dit een leuke ‘instaptrickvlieger’ zou zijn. Hier zit eigenlijk al het eerste addertje onder het gras. Ik kocht een vlieger zonder de vlieger te hebben geprobeerd! Ondanks het feit dat ik goed ben voorgelicht in de winkel wil ik iedereen die wil gaan vliegeren aanraden niet zomaar een vlieger te kopen die je niet hebt geprobeerd. Er zijn een heleboel goede vliegers te koop van verschillende merken, maar ze kennen ook allemaal hun specifieke vliegeigenschappen. Achteraf had ik er geen spijt van overigens

Inmiddels was er ook al een mooie stek gevonden in Deventer, namelijk bij de jachthaven in de uiterwaarden langs de IJssel. Binnen no-time had ik op de Level Two de Axel en de Pancake to Fade onder de knie. Dit gaat lekker dacht ik, nu de rest nog en ik kan de blits maken op het strand. Op de zondagen dat er wind was, was ik in de uiterwaarden te vinden. Zomer of winter, lente of herfst het maakt niet uit. Zolang het maar droog is en de wind op de juiste sterkte uit de juiste hoek komt waaien. Vaak samen met Erik Oude Nijhuis, Eric Kamphuis en John Ikink. Maar zo snel als dat ik de eerste tricks onder knie had, zo snel leek er ook weer stagnatie te komen in mijn ontwikkeling, of althans zo leek het. Ik leerde nog wel tricks, maar het ging niet zo snel meer als de eerste twee. Hier lag een uitdaging.

 

Inmiddels was ik trouw bezoeker geworden van www.vliegerwereld.nl en dan met name het forum. De site, die het Mekka genoemd mag worden voor trickend Nederland. Af en toe wat ouwehoeren, maar vooral veel tips, discussies en wetenswaardigheden over het trickvliegeren en bovenal een medium om gezamenlijk iets af te spreken. De eerste keer dat ik meemaakte dat er iets werd afgesproken was in 2006 en de lokatie was de Ginkelse Heide, een plek waar we nu veel vaker naar toe gaan. Een clubje van een man of 10 – 15 bij elkaar. Een hele gezellige ongedwongen sfeer, lekker ouwehoeren en natuurlijk de top van Nederland wat vliegeren betreft. Een bonte mengeling van vliegerliefhebbers die onderling goed met elkaar op kunnen schieten. Dit smaakte naar meer. Gelukkig kwam dat ook, want vorig jaar werd er voor het eerst een Tricksparty Bootcamp georganiseerd. Genoten heb ik, niet alleen van het vliegeren, maar ook van het contact onderling. Ik maak deel uit van een wereldje waarin een hoop mensen vrijwillig (!) hun vaardigheden ten dienste stellen van het vliegeren en de dingen die daarom heen georganiseerd worden. Het Vliegerwereld Magazine, waar je dit nu in leest, is er een mooi voorbeeld van en al vanaf de eerste editie een blad om je vingers bij af te likken, zowel door de professionaliteit waarmee het is samengesteld als het enthousiasme van de betrokken mensen en natuurlijk de inhoud van de artikelen. Ik vind het leuk om op deze wijze mijn bijdrage te leveren.

Maar even terug naar het trickvliegeren van mij. Ik ben nog gewoon een ‘rookie’ zoals dat in vliegertermen wordt uitgedrukt. Alhoewel het stapje voor stapje en stukje bij beetje beter gaat met mijn tricks ben ik er nog lang niet. Ik zit nog in een fase waarin ik wil denken en doen tegelijk en met vliegeren wordt je die tijd niet gegund. Timing en beweging zijn de sleutelwoorden en de fout die ik maak is dat ik na de input afwacht wat de vlieger gaat doen en dan ben ik al te laat voor de tweede input. Ik blijf ook nog wel eens staan (om na te genieten van de mooie move die de vlieger maakt) terwijl ik eigenlijk een stapje voor- of achteruit had moeten zetten voor de volgende input. Het zijn de dingen die het vliegeren leuk maken, je hebt een uitdaging. Je bent heerlijk buiten, en zeker in het voorjaar leidt dat wel eens tot een overdosis buitenlucht, waarbij je ’s avonds thuis heerlijk kan wegdommelen. Je kunt je kop zo lekker leeg maken, en daarbij als er meer mensen zijn is het ook nog eens gezellig. De gevorderde vliegeraars willen je met alle raad en daad terzijde staan om je de tricks uit te leggen. Dat maakt voor mij het vliegeren zo leuk.

Ik sta aan de vooravond van mijn tweede Tricksparty Bootcamp en kijk er erg naar uit. Ik wil er een hoop gaan leren en twijfel er niet aan dat het zeer gezellig gaat worden. In het weekend beleef ik er elke keer weer plezier aan om de vliegers uit de tas te pakken en te gaan oefenen. En in de toekomst, als ik voor mijn gevoel voldoende tricks beheers, wil ik aan de Tricksparty wedstrijden mee gaan doen.

Nogmaals, ik ben er trots op dat ik onderdeel uit mag maken van een club bereidwillige, gezellige, betrokken mensen die proberen het trickvliegeren een boost te geven in Nederland. Ik zal daar zeker van mijn kant een steentje aan bijdragen. En daarbij kijk ik altijd uit naar de vakantie, want er gaat eigenlijk niks boven het vliegeren op het strand van Terschelling, in de zomer in je t-shirt en je korte broek!

< Vorige		Volgende >