Magazine - Columns

donderdag, 20 december 2007 02:00 Geschreven door Vliegervrouw

Eerder gepubliceerd in vm003.
Yes, het is winter! En dat betekent rustperiode voor de vliegeraars. Beetje flauw misschien om daar zo blij mee te zijn, maar ik zie het dan als stilte voor de storm en als voorbereiding op een nieuw druk seizoen waarin mijn man weer weinig thuis zal zijn. Echter voor het volgende seizoen staat er nog een kleinigheidje op stapel. Er zal namelijk in mei 2008 een klein vliegeraartje worden geboren bij ons thuis.

Hoe het mogelijk is weet ik nog steeds niet, maar mijn man heeft tussen de vliegersessies door toch nog de tijd weten te vinden om een baby te verwekken. Het was echter tussen de wedstrijden door dus ik kan het me niet meer heugen wanneer dat dan geweest zou moeten zijn… Maar enfin, er komt dus een vliegeraartje aan. Zoals iedere vrouw en dus ook als vliegervrouw overkomt je dan zoiets als nesteldrang. Het huis moet aan kant, de plinten moeten schoon en de babykamer moet worden geschilderd. Al met al een hele dure hobby zo’n kind krijgen. Slim als ik ben, heb ik eerst maar eens de huisraad op marktplaats gegooid om de nieuwe uitzet te bekostigen. En bij het opruimen van de zolder vond ik toch een paar vliegertjes in prima staat. Hij kijkt er al lang niet meer naar om dus ik dacht…

Had ik het maar niet gedacht, denk ik nu. De verstofte vliegers werden toch vergeleken met een huisdier en zelfs met een baby, die doe je dus ook niet weg, een absolute doodzonde dus. Op mijn argumenten dat die dingen uit de tijd waren, viel hij bijna flauw. “ Uit de tijd?, wat zeg je daar?, een vlieger vertelt een verhaal en raakt dus niet uit de tijd!!!” Daarop volgde eindeloze verhalen over lange heidesessies met vliegervriend a t/m z en weer terug. En dan kun je als vrouw maar één ding doen; je begint te huilen! Dat zijn de hormonen natuurlijk. Hartverscheurend, want hoe moet dat nu met de babykamer en waar halen we het geld vandaan? Ik zag hem even vertwijfeld kijken naar de vliegers en ik voelde een overwinning opkomen. Hij had een idee. De volgende dag moest ik effe een krabbeltje zetten op een onduidelijk formulier. Hiermee nam hij afscheid van een vergeten levensverzekering ten behoeve van de babykamer, en zo kunnen de vliegertjes blijven bestaan.

Trots als hij was op deze actie kreeg hij natuurlijk bijval van al zijn collega vliegerpiloten. De baby was al weer vergeten en zo begint niet de voorbereiding op een tweede leventje, maar weer gewoon op een nieuw vliegerseizoen. Ben bang dat het splinternieuwe, kleine babytje dan ook de naam zal moeten dragen van een van de idolen van mijn man. De naam Benson voor een jongen is al genoemd en voor een meisje Nirvana kan ook best, zucht! Vliegervrouw

< Vorige		Volgende >