donderdag, 28 februari 2008 02:00
Eerder gepubliceerd in vm004.
Lang leve het voorjaar.
Het wordt weer voorjaar. Voor de een is het misschien een beetje te vroeg en voor de ander kan het niet vroeg genoeg komen. In mijn beleving komt heel vliegerend Nederland weer langzaam uit de holen voor wekelijkse grootschalige verzamelingen op heidevelden en langs stranden. Iedereen die mijn columns gelezen heeft weet dat ik het niet kan laten hierop af te geven omdat ik eigenlijk vindt dat wij vliegervrouwen net zo veel aandacht verdienen als de vliegers van onze mannen. Wij willen ook verzorgd, gepoetst worden met als hoogtepunt naar de hemel te worden gebracht. Helaas is dit echt een verkeken illusie.
Nou heb ik toch een nieuwe ontdekking gedaan en het was een lange winter wat mij betreft. Mijn man was thuis met slecht weer. Hetgeen ik altijd van dacht te dromen. Maar er kwam werkelijk geen klus van de grond! Geen romantische avonden en ook geen gezellige uitjes, ik had me een vliegerloze winter wel iets anders voorgesteld eerlijk gezegd. Urenlang heeft ie in de regen staan staren voor het raam, alle vliegerfilms wel honderd keer opnieuw bekeken. De winter vliegersessies bleven steeds vaker uit. Als klap op de vuurpijl was ie gewoon knap chagrijnig en dat is wel het ergste. Twee weken geleden was ik het zat. Bij de eerste zonnestraal ben ik de zolder op gewaggeld (ben in verwachting van een vliegerbaby dus rennen gaat wat lastig…), de vliegers uit het stof gehaald en hem vervolgens zonder veel woorden buiten de deur gezet. “Toedeledokie, ga jij maar lekker vliegeren, ik ben je thuis helemaal zat.” Ik schrok van mijn eigen actie en woorden, dit had toch niemand gedacht, dat ik dat zou stimuleren. Ik was echt helemaal klaar met die slappe winter/vliegerdepressie van hem. Heerlijk voelde het, heel verfrissend zelfs.
Vervolgens gingen de deuren en ramen open en de koele voorjaarswind kon weer door het huis waaien. Aan het einde van de dag kwam mijn man aangestrompeld, moe van een dag vliegeren natuurlijk en uitgehongerd, maar intens gelukkig. De hond kreeg een aai over z’n bol, ik kreeg een innige zoen en wat dan nog het fijnste was, hij had een grijns van oor tot oor. “Kijk”, dat is nou puur geluk! Hoe je het ook wendt of keert, zo zie ik hem toch het liefst. Misschien moet ik mijn mening zo nu en dan een beetje bijstellen, er bestaat dus toch zoiets als voordeel voor ons vliegervrouwen. Misschien moeten wij het wel gewoon op de koop toenemen dat de grasvlekken in spijkerbroeken en gewoon bij horen en dat we gewoon regelmatig op de tweede plaats staan. Dit alles ten goede van de sfeer in huis zal ik maar zeggen. Ben wel erg benieuwd hoe hij zal omgaan met het dilemma als hij zal moeten kiezen tussen tijd met zijn vliegers en tijd met zijn vliegerbaby, waarvan we verwachten dat ze in Mei geboren zal worden. Dit zal verscheurend voor hem zijn. Ik denk dan toch maar dat ik als vliegervrouw wat zal moeten inbinden en hem ook eens achterna zal komen met vliegerbaby in de weilanden. Prada’s en Gucci’s blijven dan nog maar een jaartje in de kast en zullen ook voor mij plaats moeten maken voor rubberen kaplaarzen. Alles beter dan een lange saaie vliegerloze seizoenen en lang leve het voorjaarsgeluk, of zal ik zeggen;
“Viva het vliegergeluk!”
| < Vorige | Volgende > |
|---|