Magazine - Columns

donderdag, 28 februari 2008 02:00 Geschreven door Paul Breddels

Vliegeren tussen de oren

Eerder gepubliceerd in vm004.
Het was tijdens een tricksparty 2006 in Adolzhausen dat ik een dip in mijn vlieger carrière meemaakte. Nou ben ik van mening dat je niet vliegert om ergens eerste in te worden dus daar ging het in dit geval ook niet om. Ik heb altijd zo’n beetje in de middenmoot mee kunnen doen. Ik ben wel wat beter geworden in de loop der tijd maar de rest ook, dus dat had weinig invloed op mijn plaats in de eind ranking.

Maar goed die bewuste wedstrijd in Adolzhausen dus. Alles ging zo vreselijk fout dat ik na afloop van mijn ballet erover begon te denken of ik het eigenlijk nog wel leuk vond. Nomaals, dat was niet omdat ik zo nodig wilde winnen, maar omdat ik wist dat ik het heel veel beter kon dan dat ik die dag presteerde.

Mei 2005 Cap d’Agde zuid Frankrijk. Tijdens de Freestyle Worldcup staat Mathieu Mayet te oefenen vlak voor dat hij zijn verplichtte tricks moet gaan vliegen. Er staat een erg harde wind en het is bijzonder te zien hoe feilloos hij achter elkaar 2-puntlandingen staat te oefenen. Keer op keer vliegt hij zijn masque omhoog en ramt trefzeker de beide vleugeltips tegen de grond. Dit alles zonder dat het hem veel moeite lijkt te kosten en zonder dat hij zelfs maar een stap vooruit doet. Op het moment dat het zijn beurt is om de verplichtte tricks te vliegen, loopt hij zelfverzekerd het veld in. Hij land nog even twee keer tijdens het invliegen. En dan, op het moment dat die landing ook echt moet gebeuren mislukken alle twee de pogingen. Althans de eerste mislukt volkomen. De tweede poging komt een beetje halfzacht neer.

5 januari 2008 Ede. Tijdens een van de spontane vliegermeetings staat er een groot aantal trickers lekker te vliegen en te genieten van het winterzonnetje. Het is mooi te zien dat veel van de vliegeraars die vorig jaar nog als beginner bekend stonden, inmiddels allang niet meer zo genoemd kunnen worden. Iemand stelt voor om een trick-out te vliegen. Het spelletje waarbij twee deelnemers drie maal om en om dertig seconden moeten laten zien wat ze kunnen en waarbij de andere deelnemers als juryleden fungeren. En ook nu valt het weer op dat de meeste deelnemers minder goed presteren dan dat ze 10 minuten eerder deden

Een willekeurig vliegerveldje in Nederland. Je hebt net een bepaalde trick behoorlijk onder de knie. Je staat hem te oefenen en hij lukt keer op keer. Op het moment dat je hem voor wilt doen aan een vriend, lukt het dus nooit meer.

En dan kent waarschijnlijk iedereen wel de scènes met wereldberoemde darters die achter elkaar 180 gooien, maar als het erop aan komt niet meer de dubbel 20 kunnen raken.

Allemaal situaties die op het zelfde neerkomen. Op het moment dat er een bepaalde druk op een prestatie komt te staan, gaat dingen die normaal altijd lukken opeens minder goed. Hierdoor raakte ik geïnteresseerd in de psychologische factoren die sport prestaties en in het bijzonder trick vliegeren beïnvloeden. Iemand wees met op het boek ‘The Innergame of Tennis’ van Timothy Galway. Hij was een tennisleraar en schreef in het midden van de 70er jaren dit boek, dat later tot een klassieker zou uitgroeien.

De theorie van ‘The innergame’ in het kort.
Calway zegt het als volgt: ‘Aan wat voor spel je ook meedoet, er word altijd tegelijkertijd een spel in je geest gespeeld. De mate waarin je je dat bewust bent, bepaald succes of falen’. Bij elke uitdaging zijn er twee gebieden waarop het spel gespeeld word: innerlijk en de buitenwereld. In de buitenwereld wordt het spel gespeeld om externe hindernissen te overwinnen om een doel te bereiken. In ons geval dus om te proberen met onze vliegers tricks te vliegen die onszelf, de omstanders en eventueel een jury zullen imponeren. Dat ‘innergame’ vindt in ons hoofd plaats. Het is de strijd tegen belemmeringen als vrees, onzekerheid, tijdsdruk.

Het is, volgens Calway, onmogelijk om succes in welke uitdaging dan ook te hebben zonder een zekere beheersing van de ‘innergame’, het spel in je hoofd, te ontwikkelen. Iedereen heeft wel eens momenten meegemaakt waarop een bepaalde taak volkomen moeiteloos leek te gaan. Dat kan op sport gebied, maar ook op het gebied van werk of een creatieve uiting, zijn. Het zijn van die momenten alles volkomen automatisch en makkelijk lijkt te gaan. Dit word ook wel in de ‘flow’ of de ‘zone’ zijn genoemd. Het zijn de momenten waarop alles niet alleen moeiteloos lijkt te gaan, maar ook de momenten waarop we het meeste plezier en voldoening hebben. Helaas kennen we ook de momenten waarop alles wat we doen moeilijk gaat. Door aarzeling, twijfel , en over-analyse worden onze acties onhandig, fout getimed, en ondoeltreffend. Alle uiterlijke doeleinden kunnen verschillen maar dat innerllijke spelletje is altijd hetzelfde. Tim Calway heeft dan ook nadat hij zijn ideeën voor het tennisspel had ontwikkeld, ze verder uitgewerkt voor andere sporten en zelfs het zaken leven.

Het boek dat ik in eerste instantie las was dus de originele ‘Innergame of Tennis’. Het bleek erg simpel om vrijwel alles wat er over tennis in behandeld word, toe te passen op het trickvliegeren.

In de volgende aflevering van Vliegerwereld Magazine leg ik uit hoe je de deze theorieën kunt toepassen op het leren van tricks.

< Vorige		Volgende >