donderdag, 28 februari 2008 02:00
Eerder gepubliceerd in vm004.
Onze vriendenclub glijdt zalig, op de rustige noordzeegolfjes op en neder dobberend, in een tijdje een heel end zeeopwaarts.
Utopia slaapt diep, snurkt en fluit tussen z’n glimmende slagtanden een walvishymne, John doet de vaat en onze Lama tuurt waakzaam door & over de heldere horizon. “Vlieger in de lucht! 2 Zeemijl van ons vandaan, ’t is een prachtige Rokkaku. Ik stuur ons daarheen!” waarschuwt Lama met zangerige stem de voltallige bemanning. In een superbe wip staat John naast Lama, Utopia krult z’n majestueuze lijf in ’n slangachtige kronkel en snurkt schijnbaar ongeïnteresseerd, maar een toonladder lager, verder in z’n wereldvredige tijdsloze dromenland.
Amper een halve ademhaling en later drijft de ATGE naast een groots bamboevlot, waarop een gespierde bonk in een comfortabele ligstoel gezeten aan een dampend kopje koffie zit te nippen… Links naast hem ligt een propvolle vliegerzak, achter de zetel een hoge stapel vers uitziende Noordzeevis, vastgegespt rond de neus van ’t vlot met een lange stevige lijn zweeft de Rokkaku 250 meter hoog pal boven deze zonderling zijn marmerachtig glanzende hoofd.
Lama opent de koepel van z’n ATGE, een zachte bries streelt de wangen. “Waarde zeeman, ik zag Uw prachtige vlieger van ver en ik ben hymalaïsch nieuwsgierig. Excuseer mijn woorden. Wie bent U? Wat brengt U hier?” dicht Dahlai richting deze lonesome zorro. Zonder één krimp te geven, géén haartje op z’n halfnaakte atletische bovenlijf verroert zich, géén kaakspier trilt en schuift; toch ruist een woordenvloed tussen de oren van Dahlai en John: “Alles moet kunnen, als er maar geen dieren of kinderen bij betrokken zijn. Gelukkig voor de meeste heb ik geen zin om mijn fantasieën werkelijkheid te zien worden. Ik heet Hugo Maes en ik ben ‘Positivo’. John schrikt zich een familie bultrugwalvissen en 10.000 bronstige kemels tegaren op een kaboutergroot befdoekje tegelijk en valt bewusteloos tussen de gespreide benen van de Lama. Na niet eerst gedacht te hebben: “The Godfather of Belgiums Tricksparty!!!”. “Bent U een visser?” vraagt Dahlai, ondertussen John’s lijf met een pijnloze vakkundige Kungfu voettruuk terug bij de onafgewerkte vuile vaat wordt geparkeerd.
“Ik ben eerder blij als anderen dat ook zijn. Mmmm, een beetje raar”, luiden Positivo’s diepronkende stembanden, …“Er zijn zo van die periodes waar ik me te buiten kan gaan aan marsepein en/of chocolade, dan is er geen sprake van gulzigheid, of hoe noem je anders het verorberen van 500 gram marsepein in 10 minuutjes? Ziet wat achter m’n zetel opgestapeld rust, allemaal levensechte vis in marsepein. Mmmm…, meestal geef ik meer weg dan er binnen komt, wat me soms vanuit het gezin – terecht – kwalijk genomen wordt”. De Dahlai knikt gemoedsgezind inschikkelijk, denkt: ‘Die man’s vocale vibraties doen mij verlangen naar een ritje met mijn Lamborghini’ en vraagt: “Waarom drijft U hier?” Positivo straalt vulkanisch heet en antwoordt met een stem dat ijsbergen en graniet kan snijden in plakjes fijn vliegerzeildoek: “Er zijn periodes geweest dat ik echt veel bezig was met de derde wereldtoestanden en lokale hulpverlening aan mensen die er om vroegen. Dikwijls ten nadele van mezelf en m’n gezin. Door de jaren heen en met veel ervaring ben ik wat teleurgesteld geraakt in de officiële hulpverlening. Goed, we storten wel voor ‘kom-op-tegen-kanker’, zijn lid van het ‘Rode Kruis’ en ik geef bloed… maar veel verder dan dat gaat m’n hulp niet meer. Ik wacht hier rustig op vliegerkapoen Dodd Gross…”
Dahlai Lama sluit z’n alziende ogen en vraagt aan Positivo: “Wat is liefde? Een hut voor geen paleis willen ruilen. Ondeugden en gebreken glimlachend voorbijzien. Zich overgeven zonder zich één ogenblik te bedenken? ” Positivo’s oren flapperen, de wapperende mantel van een windhoos vormt zich rond zijn vlot en de ATGE en zegt: “Wie in de bergen woont, die weet het al: diarree gaat altijd naar het dal!”. Utopia springt op het dek van Positivo’s zeepaleis, begint met ferme happen al die marsepeinen visjes op te schrokken tot er niets en géén enkele kruimel overblijft, duikt terug in de ATGE en Positivo’s vlot stijgt eensklaps razendsnel de hoogte in! Rap uit het zicht van Lama en radar. Toch hoort Utopia nog de allerlaatste woorden van Hugo, alvorens ie volkomen uit het zicht verdwenen is: “ Een windhoos draait met de wijzers van de klok en klinkt doorgaans als oude harde rock! Daarom weet zelfs het kleinste kind: plas nooit tegen de wind! “<<
| < Vorige | Volgende > |
|---|